ศิลปะอาจไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจอยากอีกต่อไป กับรายการสายศิลป์ รายการที่นำเสนอศิลปะในแง่มุมต่างๆ ทั้งทางด้านวัฒนธรรมและสังคม ขอชวนทุกคนร่วมค้นหาคำว่าศิลปะในแง่มุมใหม่ๆไปพร้อมกับโจนัส พิธีกรที่จบทางด้านศิลปะมาแต่ความสามารถทางศิลปะแทบเป็นศูนย์

รายการตอนเก่า

บันทึกการถ่ายทำ : หลอน

หงุดหงิด อารมณ์ไม่ไดี ว่าจะไม่ทำงานใส่ในรายการแล้วเชียวนะ แต่ขอซักเทปเหอะ!!!
อะไรมันจะขนาดนั้นประเทศไทย ทั้งคนทั้งสื่อ มันจำเป็นมากเลยเหรอที่ต้องวิ่งหาความใหม่กัน
"มีอะไรใหม่ มีอะไรใหม่ๆ" เราเคยคิดกันบ้างหรือเปล่าว่าทำไมเราต้องการความใหม่ตลอดเวลา
กลลวงเพื่อการบริโภคเพิ่มขึ้น ทุนนิยมสามานย์ บางครั้งเรารีบเร่งขวนขวายของใหม่กันอย่าง
ไม่ลืมหูลืมตา ข่าวที่รวดเร็วที่สุด นำเสนอก่อนช่องอื่น แต่ลืมตรวจสอบข้อเท็จจริง จรรยาบรรณ
วิชาชีพสื่อมวลชนหายไปไหน จนที่สุดแล้วข่าวที่นำเสนอไม่เป็นความจริงก็ไม่มีแถลงการณ์ขอโทษ
นี่ตกลงประเทศนี้สื่อมวลชนกับละครน้ำเน่าเป็นเรื่องเดียวกันใช่ปะ! ตาบอด หูหนวก เป็นใบ้ และ
มีความสุขดี

งานชิ้นนี้วิธีการซ่อนภาพแบบsubliminal หรือการสะกดจิตแบบหนึ่ง โดยการซ่อนภาพที่ต้องการ
สื่อความหมายไว้ในเฟรมภาพเฟรมใดเฟรมหนึ่งซ้ำๆกัน เพื่อให้คนดูรับสารนั้นซ้ำๆ และเสียงเป็นการ
ใช้เพลง Me and The Devil ของ Robert Jhonsonนักดนตรีชาวอเมริกัน ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนให้
กำเนิดดนตรีDelta Blues และหลายคนเชื่อว่าเขาขายวิญาณให้ปิศาจเพื่อแลกกับความสามรถในทาง
ดนตรี โดยใช้เทคนิคเล่นกลับ หรือเล่นเพลงแบบย้อนหลังที่เคยนิยมกันในยุคก่อนที่เชื่อว่ามีข้อความ
ลับที่ศิลปินใส่ไว้ในเพลงหากต้องการฟังต้องเล่นแผ่นเสียงย้อนกลับ รวมความแล้วผมใช้ทุกอย่างที่จะ
สะกดจิตคนดูงานชิ้นนี้ด้วยข้อความภาพที่เป็นความเชื่อว่าคือสิ่งดีงามของสังคม และเสียงที่วิ่งวนไปมา
ทั้งซ้ายและขวา(นี่คือเหตุผลที่แนะนำให้ใส่หูฟัง)แต่ยังทำสวิงแบบสามมิติไม่เป็น

ถึงคุณจะดูการสะกดจากงานผมจนจบคุณก็ยังคงจะไม่มึนเท่าการโดยสะกดจิตจากสื่อของสังคมคุณเอง
ซึ่งผมมองว่ามันแรงและเลวร้ายกว่าหลายเท่า

อยู่เย็นเป็นสุขครับ